In de foto’s van Awoiska van der Molen zijn landschappen geen statische afbeeldingen van een omgeving of natuurelement, maar doorvoelde entiteiten. In alle poriën weet zij met haar camera door te dringen om de kwetsbaarheid achter de materie bloot te leggen. Tijd en ruimte lossen op tot één dimensie waarin alles met elkaar verbonden is, getuigen de nuances in de zwart-, wit- en grijstinten van haar beelden.  

‍
De landschappen van Awoiska van der Molen zou je kunnen beschrijven als psychologische ruimtes die de sensatie om op een plek te zíj́n verbeelden. De foto’s zijn ontstaan vanuit de omgeving; vanuit het aanwezig zijn en het samenvallen daarmee.  
‍
Vensters
Naast de landschappen die Van der Molen tegenkomt tijdens haar wandelingen in de afgelegen natuur, fotografeert ze ook stedelijke omgevingen. Achter en rond verlichte vensters schuilt een gedempte wereld die tegelijkertijd een breekbare spanning tussen binnen- en buitenwereld en tussen nabijheid en afstand laat zien. De ramen kun je beschouwen als de scheidingslijn tussen de menselijke behoefte aan geborgenheid tegenover een vorm van existentiële eenzaamheid.
‍
Centraal in de tentoonstelling staan drie audiovisuele installaties: Odysseus met muziek van Calliope Tsoupaki, The Living Mountain met muziek van Thomas Larcher en The Humanness of Our Lonely Selves, waarin Van der Molen werk verbindt aan de verstilde composities van Morton Feldman.
‍
Odysseus
Donkere beelden van Griekse rotsformaties en kolkend water vallen samen met de compositie van Calliope Tsoupaki. De installatie ontstond vanuit een gedeelde fascinatie voor de elementaire krachten van het Griekse landschap: de zee, het gesteente, het onzichtbare en tegelijk tastbare gevoel van dreiging, overgave en verbondenheid. Beeld en muziek bewegen daarbij voortdurend tussen monumentaliteit en intimiteit.

The Living Mountain
The Living Mountain voert bezoekers mee naar de berglandschappen van Tirol en is geïnspireerd op zowel de muziek van Thomas Larcher als de poëtische natuurbeschrijvingen van schrijfster Nan Shepherd. In deze installatie verschijnt de berg niet als een object dat overwonnen moet worden, maar als een levende aanwezigheid: een plek van aandacht, herinnering en verstilling. Van der Molens zwart-witbeelden en de experimentele compositie van Larcher versterken elkaar in een meditatieve ervaring waarin de monumentaliteit én kwetsbaarheid van het landschap voelbaar worden.

‍

The Humanness of Our Lonely Selves
Met The Humanness of Our Lonely Selves verschuift de aandacht naar de menselijke aanwezigheid zelf. Verlichte ramen in de duisternis functioneren als psychologische ruimtes: plekken van afzondering, verlangen naar zowel verbondenheid als existentiële eenzaamheid. De verstilde muziek van Morton Feldman vertraagt de waarneming en nodigt uit tot een aandachtig kijken en luisteren, waarin beeld, geluid en ruimte langzaam samenvallen.

‍
Deze tentoonstelling sluit aan bij de focus van Dat Bolwerck op experimentele eigentijdse muziek en onderzoekt hoe beeld en klank elkaar niet illustreren, maar vanuit een gedeelde gevoeligheid ontstaan. In de samenwerkingen met componisten vertrekken muziek en fotografie vanuit dezelfde bron: een intense, lichamelijke ervaring van de omgeving. De diep doorleefde verbintenis met de aarde, haar cyclische ritme, de kosmos waar wij deel van uitmaken is wat Van der Molen in deze audiovisuele werken en haar fotografie blootlegt.

Bij de Bieb X Dat Bolwerck
Vanuit de wens om meer werk van lokale kunstenaars te tonen en stil te staan bij de bibliotheek als ontmoetingsplek en onmisbaar maatschappelijk toevluchtsoord, organiseren Dat Bolwerck en Bij de Bieb samen een reeks dubbeltentoonstellingen. Deze derde editie toont werk van beeldend kunstenaar Melanie Bosboom. Haar fotografisch werk is bij Dat Bolwerck te zien. Bij de Bieb toont haar ruimtelijke sculpturen.