Volgens filosoof Georges Bataille is onze geboorte een cruciaal moment dat onze existentie vormgeeft. Het is het begin van een besef dat we slechts tijdelijke bewoners zijn van een wereld en van een natuur die allang vóór ons bestond en ook ná ons nog zal bestaan. Zo worden we onderdeel van een eeuwige cyclus, terwijl wijzelf eindig zijn.

Die eindigheid stelt onze verhouding met de natuur op scherp. Verschillende culturen en tijdperken laten zien hoe we hiermee om kunnen gaan. Nietzsche schrijft bijvoorbeeld dat we, door de rede boven alles te plaatsen, als animal rationale een essentieel deel van onszelf vergeten. We zijn denkende dieren.


Filosoof Katja Rodenburg onderzoekt in haar lezing De natuur als spiegel of we onszelf nog wezenlijk met de natuur kunnen verbinden. Hoe gebruiken filosofen en kunstenaars de natuur in al haar vormen - van de sterrenhemel tot de oerkracht - om meer over onszelf te leren? En hoe leggen zij een verbinding die met alleen de rede moeilijk te ervaren is?
‍

Katja Rodenburg duikt in de gedachten van Søren Kierkegaard, María Zambrano en Baptiste Morizot, geïnspireerd door de ideeën van Nietzsche en Bataille. Daarbij bekijkt ze kunst uit verschillende perioden, van de prehistorische grotschilderkunst tot nu, met kunstenaars als Edvard Munch, Francis Bacon en Nancy Holt. Ze onderzoekt hoe we in zeer korte momenten een glimp kunnen opvangen van natuur en levenskracht. Hoe kunnen we de diepgaande verbinding met onze natuur en oorsprong, die millennia lang grotendeels vergeten, onopgemerkt en verborgen is gebleven, toch even ervaren en beleven?

‍