In haar lezing laat Fleur Jongepier zich inspireren door drie vrouwen. Allereerst is er de Britse alpinist Gwen Moffat, die niet teveel nadacht maar gewoon in actie kwam. Dan is er schrijfster Nelleke Noordervliet, die zichzelf nadrukkelijk geen ‘denkwandelaar’ zou noemen. En tenslotte de filosoof en feminist Mary Wollstonecraft, die zich in een van haar brieven uit Scandinavië vertwijfeld afvroeg: ‘Innocent and credulous as a child, why have I not the same happy thoughtlessness?’
‍

“De bergen nodigen uit tot kinderachtigheid. In de bergen kan zelfs een volwassene het vaak niet helpen om risico’s en grenzen op te zoeken, om zich te vergalopperen, te verdwalen, de tijd te verliezen, onhandige en zinloze dingen te doen. Daar, tussen de steenbokken en marmotten, is het moeilijk om je voortdurend als verantwoordelijke, rationele, voorspelbare en avontuurloze volwassene te gedragen," zegt Fleur Jongepier. "Voordat je het weet zit je weer een uur lang volstrekt nutteloos dammetjes te bouwen in een ijskoude gletsjerrivier. Dat gebeurt mij in elk geval regelmatig.”

‍

“Volwassen worden heeft zo z’n voordelen: jezelf kunnen beschermen, vooraf en nadien over dingen reflecteren, dingen te hopen en verwachten. Maar het is vaak ook een gruwel.Soms beschermen we onszelf te hard, denken we te veel, of hopen we ten onrechte. Waar een boel dode filosofen het vermogen tot reflectie als onze hoogste verworvenheid zien – het neusje van de zalm wat de mensheid betreft –hijs ik liever mijn voelende, verdwalende, nieuwsgierige lichaam op een voetstuk. Ik laat mijn lijf verdwalen, dammetjes bouwen, en nadenken over wat ik werkelijk nodig heb, terwijl mijn hoofd erachteraan hobbelt.”