Geweest: ‘Dichter dan natuur’ werken op papier

Jadranka Njegovan en Inez Odijk
26 september • 3 november 2019

Als onderdeel van Grafiek2019 tonen Jadranka Njegovan en Inez Odijk in de duo expositie ‘Dichter dan natuur’ werken op papier. Hun fascinatie voor de natuur verbinden zij met elkaar.

Beide kunstenaars werken in grijstonen, zwart/wit of in één enkele kleur dat de intimiteit van hun werk vergroot. Jadranka Njegovan maakt voornamelijk tekeningen en litho's. In haar observaties worden patronen en structuren uit de natuur minutieus ontleed en van dichtbij bekeken. Inez odijk maakt tekeningen, houtdrukken, en 3-d objecten. Fragmenten uit de natuur worden in haar werk met elkaar verbonden waarin de mensfiguur verschijnt, dan weer verdwijnt.

Grafiek2019 vindt plaats van 1 september tot en met 30 november 2019 op meer dan honderd locaties in het land. Initiator en coördinator is Stichting Grafein.

Inez Odijk (1959)
www.inezodijk.com


Inez Odijk tekent figuren en natuurfragmenten, met inkt op papier of inhoutdrukken.
Het ritme van het snijden of tekenen valt samen met deze onderwerpen die altijdbewegelijk zijn.
‘In mijn atelier ontstaat het werk langzaam, in tegenstelling tot de snelheid waarmee beelden zich om mij heen afwisselen. Vaak voel ik mij verwant met een impressionistisch schilder, maar dan zonder kleur. Met een mes kerf ik sneetjes, puntjes, lijntjes of rasters in de donkere houtplaat waardoor licht en donker ontstaat. In het tekenen met inkt en penseel gebeurt het andersom.
Als tegenhanger van het contrast in zwart en wit, zijn ritme en structuur van wezenlijk belang. Ritme maakt je een onderdeel van het geheel, structuur verbind.’

Jadranka Njegovan (1959)
www.jadrankanjegovan.nl


Zoekende naar de essentie van het beeld, kwam ik vanzelf uit op elementen als lijn, toon, herhaling, ritme en structuur. De afwezigheid van kleur in mijn werk (of haar minimale aanwezigheid), een sterk contrast tussen zwart en wit en zachte toonvariaties, spelen een belangrijke rol bij het creëren van het beeld en de illusie van ruimte.

Hoewel ik een groot natuurliefhebber ben en juist veel bewondering heb voor de complexiteit van de ecosystemen en de diversiteit en rijkdom van kleuren en vormen, is dat niet in mijn werk terug te vinden. In mijn tekeningen, foto’s en litho’s (en incidentele installaties) is er een geïsoleerde wereld te zien. Ik isoleer elementen uit hun context en door ze te vergroten of te herhalen, krijgen ze een andere dimensie en betekenis.
Isolatie, vergroting en herhaling zijn eigenschappen van monocultuur. Door
de mens is monocultuur de dominante vorm geworden in het landschap om ons heen; een soort abstractie, het concept van de vervreemding van de na- tuur. Maar ook zonder de mens kan monocultuur bestaan, iets wat we zien bij planten die een gebied overwoekeren, of dieren van dezelfde soort die in grote groepen leven. Elke monocultuur heeft een eigen patroon en structuur.
Het moment dat dit patroon verstoord wordt is juist datgene wat in mijn re- cente werk steeds vaker aanwezig is: een proces van desintegratie, of samenge- stelde vormen die uitelkaar vallen...